Vrijdag 01/04/2011
Na
een lange winterstop wordt de camper uit stalling gehaald en vertrekkensklaar
gemaakt om op vrijdag 1 april ons eerste weekend van 2011 voor te bereiden. Een
rit van ongeveer 200km langs autosnelweg E411 en daarna met lichte motregen
langs smalle wegen tot Rochehaut. We verzamelen op de parking van restaurant ‘Monte
Cristo’. Het weerzien van de Zwervers Leuven-clan is hartelijk. Guido en Luc, de
twee hardwerkende organisatoren, zorgen als volleerde parkeerwachters voor een
geschikte plaats en voor het invullen van de nodige documenten. Om 14 uur maken
we een inloopwandeling van 11 km in de omgeving van Rochehaut. Eerst een vlotte
afdaling tot aan de oevers van de Semois. We volgen de kronkelende rivier tot
Annie en Noël een pitstop aanbieden om de aankoop van hun nieuwe motorhome te
dopen. ‘s Avonds moeten Christine en Marcel de groep verlaten wegens problemen
op het thuisfront. Na een gezellige avond wordt het op de parking muisstil tot
een stroomgenerator zij die nog sliepen tot andere gedachten brengt (onze
batterij is stuk). Bedankt aan Luc voor het gebruik van de stroomgroep.
Zaterdag 02/04/2011
Rond 9 uur vertrekken we voor een dagtrip naar
Poupehan. Aloïs die reeds een tijdje kopwerk verricht, verzwikt tijdens een
afdaling zijn voet met pijnlijke gevolgen. Hij kan de wandeling wel verder
zetten. We dalen tot Frahan, een dorpje met typische Ardeense huizen in mooie
natuursteen. Langs de Crêtes, de Croisettes en de Chaire à prê-cher klimmen en
dalen we tot Poupehan om de middagstop te houden in een plaatselijk hotel, waar
de meeste glorie uit een ver vervlogen
tijd dateert. De soep smaakt toch verrukkelijk. De terugtocht begint met een
klim van ± 500m en een stijgpercentage van volgens de één 15% en de ander wel
30%, maar één ding is zeker ‘het is steil’ en heerlijk voor de kitten (kuiten).
Langs een glooiend traject loopt het door de rustige bossen tot aan de
camperplaats, waar een gekoeld glaasje wijn voor verfrissing zorgt. ‘s Avonds
wordt de heerlijke maaltijd, forel of everzwijngoulash, voorafgegaan door een
lekkere paté maison, in een mum van tijd verorberd. Een gezellige babbel en
meerdere afspraken voor de nabije toekomst worden besproken. Weer wordt het zeer
stil na een prachtige en zalig vermoeiende dag.
Zondag 03/04/2011
Na de uitspattingen van de zaterdag zijn er
enkelen die schijnbaar af te rekenen hebben met spierpijnen en gaan niet meer
mee. Rond halftien vertrekken we voor een afsluitende wandeling. Guido had de
‘laddertjes’ beloofd, maar de gemeentelijke overheid heeft het laatste woord en
een bord opgehangen dat deze wandeling tijdelijk verboden is. Spijtig, maar
Guido zou Guido niet zijn als hij geen waardig alternatief heeft voorzien. We
vertrekken over een normale vlakke weg die en opeens is het helemaal verdwenen.
We staan voor een steile helling en geen weg. Guido schudt zijn rugzak uit en
daar komen zonder moeite enkele klimtouwen uit. Bedoeling is dat we tegen die
helling omhooggaan. Na wat trekken en zuchten staat iedereen boven op de
begaanbare weg. Een stuk verder staan we dan voor een riviertje zonder brug. Ja
er is wel een klein boompje over het water gelegd, maar niemand voelt zich
geroepen
om dat brug te noemen. Dan maar een andere oplossing gezocht. Sommigen springen
met wat hulp over het water, anderen waden er door en zelf mocht ik dank zij de
glibberige stenen verder met een natte broek. Tijdens de verdere tocht begint
het dan nog wat te regenen en vraagt Luc zich af wat het beste is: Zijn jas of
zichzelf droog houden …? Op het einde van de tocht staat Iris met enkele anderen
ons op te wachten met een borreltje om ons te verwarmen en krijgen we van Luc
nog een echt wandelaarsdiploma. Dat het een inspannend weekend was, hebben we
nog een paar dagen gevoeld aan onze stramme spieren!
Bedankt Guido, Françoise, Iris en Luc. Dit heeft
de smaak van ‘meer’
Jeannine en Pol, Annie en Noël